Oier Zeberio zumaiarrak otsailaren hamabian eskaini zuen hitzaldia oso interesgarria izan zen. Oier Politologoa da (EHU) eta bizkaiako zentroko politika eta administrazio zientzia sailera atxikituta tesia gauzatzen dihardu. Horrez gain, kazetaria ere bada, eta Eulixe aldizkarian dituzue bere artikuluak irakurgai.
Lehenik, ezberdintasun bat ezarri zuen Oierrek. Alde batetik arrisku naturalak daude, ziklikoak direnak eta zientziari esker gehienetan aurreikus daitezkeenak. Halakoak lirateke, adibidez, sumendi-erupzioak eta, arrisku eremutik kanpo, eguraldi-iragarpenak. Bigarrenik, hondamendi teknologikoak daude, orokorrean material nuklear edo kimikoarekin lotura dutenak eta aurreikusi ezinekoak. Gainera, hondamendi nuklearren kasuan, kutsadura zentzumenen bitartez hauteman ezin denez, talde politiko jakin batekin lotura duten "elite teknozientifiko"ek interpretatzen dute arriskua, eta irakurketa horren arabera hartzen dituzte erabakiak politikariek.
Hala, arrisku teknologikoetan fokua ipini eta ezagunen zaizkigun hondamendi nuklearretan oinarrituta (Fukushima, Nagasaki eta Chernobyl, besteak beste), kutxatutako eremuen kudeaketaren inguruan luze aritu zen Oier. Dena dela, politologo zumaiarrak ezagunak eta gertukoak zaizkigun bestelako hondamendi eta arriskuak jorratu zituen. Esaterako, urtea bete berri duen Zaldibarko kasua, Zubietako erraustegiaren inguruko gora-beherak eta pandemiaren inguruko behaketa interesgarriak izan zituen hizpide.
Izan ere, Oierren ustez estatu demokratikoek hondamendien aurrean dituzten baliabideak, martxoko alarma egoera eta konfinamendua, kasu, demokratikoak ez eta nahiko totalitarioak izaten dira. Horregatik, gobernuen esku-hartzeak hondamendien kudeaketa "des-demokratizatzen" dituela azaldu zuen, eta baita demokratizazioaren aldeko irtenbideak eskaini ere.
Alde batetik, hezkuntza sistemaren eraldaketa aipatu zuen. Lehengo urtean izan genuen ikasgairik zailena, hain zuzen, izurritearekin bizitzearena izan zen zalantzarik gabe, arrisku egoera batean informatuta eta ziur bizitzea. Zentzu horretan, teknologiaren garapena geldiezina dirudien gure garaian, ingurumena kaltetu dezaketen fabrika, lantegi eta arrisku faktoreen gaineko ezagutza ezinbestekoa irizten du. Ezagutza horrek, alde batetik, arriskua era errealistan interpretatzen lagun dezake eta, bestetik, paniko egoera batean sor litezkeen joera irrazionalak baretzen (guztiok oroitzen dugu izurrite hasieran supermerkatu eta dendak hustu zirela).
Beste aldetik, kontzientziazio lana gomendatu zuen zentral nuklear edota enpresa kimikoetatik gertu gauden bizilagunontzat. Horregatik, Oier tailerren, kurtsoen, formakuntzaren eta herri-mailako ikerketaren aldekoa da. Adibide moduan, Japoniako bizilagunen "mapeo"ak aipatu zituen. Izan ere, Japoniako zonalde kaltetuetako hainbat biztanle sakontze lanetarako bildu ziren, informazioa interpretatzen ikasteko saiakera egin zuten. Ondoren, erradiazioa neurtzeko tresnak erosi eta, bide horretatik, maila ez profesional batean bada ere, kutsaduraren inguruko datu independienteak lortu zituzten. Azken batean, kutsaduraren kudeaketa demokratizatu dadin, kontzientziazio dinamikak sustatzea oinarrizkoa delakoan dago Oier.
Nire ustetan, gure tailerrak helburu hori bete zuen behintzat, hizlariak, kontzeptu berriak ezagutzera emateaz gain, gertukoak zaizkigun arriskuen inguruko kudeaketa autonomo bat bideratzeko argibideak eskaini baitzituen. Eskerrak eman nahi dizkiogu Oierri hain eskuzabal aritzeagatik.
Testua: Aritz Pardina
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina